حجاب زنان
ای زن به تو از فاطمه اینگونه خطاب است ارزنده ترین زینت زن حفظ حجاب است

 

نظر امام درباره برخورد با بدحجابان چه بود ؟

خواست امام، رعایت حجاب اسلامی است


نظر امام درباره برخورد با بدحجابان چه بود ؟

خواست امام، رعایت حجاب اسلامی است

شانزدهم اسفند 1357 امام خمینی (ره) در جمع طلاب قم اعلام کردند: «زنان اسلامی باید با حجاب اسلامی بیرون بیایند. نه این‌که خودشان را بزک کنند. زن‌ها هنوز در ادارات با وضع پیشین کار می‌کنند. زن‌ها باید وضع خودشان را عوض کنند... به من گزارش داده‌اند که در وزارتخانه‌های ما زن‌ها لخت هستند و این خلاف شرع است. زن‌ها می‌توانند در کارهای اجتماعی شرکت کنند ولی با حجاب اسلامی.»

این سخنان به‎سرعت با تظاهرات اعتراض‎آمیز جمعی از زنان تهرانی در مناطق شمال، مرکز و غرب شهر مواجه شد، به‎طوری که عکس این تظاهرات در کنار تیتر یک روزنامه‌های 17 اسفند قرار گرفت. «خواست امام این است که حجاب اسلامی در مملکت باید رعایت شود.» شعار زنان معترض این بود که حجاب، پاکی نمی‌آورد و حجاب هر کس در نهاد اوست. سخنران مراسم نیز معتقد بود از آن‌جا که زنان و مردان هر دو برای پیروزی این انقلاب تلاش کرده‎اند، پس هر دو باید آزاد باشند. این مخالفت‌ها در روزهای بعد نیز ادامه پیدا کرد. دختران در بعضی مدارس تهران تظاهرات کردند. کارکنان زن هواپیمایی ملی ایران به این فرمان معترض بودند. جمعی از زنان کارمند در تهران و برخی شهرهای بزرگ نیز به این اعتراضات پیوستند. البته این حرکت‌های معترضانه از سوی جمعی از موافقان فرمان امام نیز بی پاسخ نماند و درگیری‌های لفظی در برخی مواقع بین دو گروه شدت می‌گرفت و گاه تندرویی‎هایی نیز از سوی نیروهای انقلابی گزارش می‌شد. شعار «یا روسری، یا توسری» در همین مقطع زمانی مطرح شده بود و در روزنامه‌ها نیز بازتاب داشت.

حجت‎الاسلام اشراقی، داماد امام، همان روز (هفدهم اسفند) در مصاحبه‌ای با رادیوی انقلاب اسلامی، مواضع امام را تشریح کرد.

«من فکر می‌کنم این کار صحیح نباشد که عده‌ای بخواهند با تندروی و شدت عمل جلوی خانم‎ها را بگیرند. باید حجاب رعایت شود و قوانین اسلامی مو به مو اجرا گردند و در همه مؤسسات و ادارات و مدارس و دانشگاه‎ها به این موضوع توجه شود. اما حجاب، باید در نظر داشت که به معنی چادر نیست. همان‎قدر که موها و اندام خانم‎ها پوشانده شود و لباس آبرومند باشد، حالا به هر شکلی، مهم نیست. چادر چیز متعارفی است و بسیار خوب است، اما به‎خاطر طرز کار و نوع کار خانم‎ها شاید گاهی پوشاندن بدن و مو به طریق دیگر هم حجاب باشد، حرفی نیست. باید طبق نظر مبارک امام حجاب اسلامی در سطح کشور توسط خانم‎ها با اشتیاق اجرا شود... در مورد اقلیت‎های مذهبی همیشه نظر مبارک امام این بوده که آن‎ها از هر حیث مورد احترام و حمایت باشند. اما اگر خانم‎های اقلیت‎های مذهبی هم رعایت حجاب اسلامی را بکنند چه بهتر.» (کیهان 17 اسفند 1357)

در این مواضع نیز ضمن رد تندروی‌ها بر لزوم رعایت حجاب تأکید شد، اما تلاش شد تا رنگ و بوی اجبار از این فرمان برداشته شود.

اعتراضات ادامه یافت. روز شنبه 19 اسفند تجمعی از زنان معترض در مقابل دادگستری تهران تشکیل شد، اما این بار، موافقان فرمان امام که طی روزهای گذشته به‎طور پراکنده علیه معترضان شعار می‌دادند، حضور پررنگ‎تری داشتند؛ به‎طوری که نیروهای کمیته‌های انقلاب دستور داشتند از زنان معترض در مقابل مردم خشمگینی که خواستار رعایت حجاب در جامعه بودند، مراقبت کنند. دفتر امام خمینی(ره) اطلاعیه‌ای صادر کرد که با مزاحمین بانوان به شدت برخورد خواهد شد.

«در مورد حجاب، اجبار در کار نیست» در بیستم اسفند مصاحبه با آیت‎الله طالقانی درباره حجاب زنان، تیتر یک روزنامه‌ها شد:

«... هو و جنجال راه نیندازند. همان‎طور که بارها گفتیم، همه حقوق حقه زنان در اسلام و در محیط جمهوری اسلامی محفوظ خواهد ماند و از آن‎ها خواهش می‌کنیم که با لباس ساده با وقار، روسری هم روی سرشان بیندازد به‎جایی بر‎نمی‌خورد. اگر آن‎هایی هم که می‎خواهند موی‎شان خراب نشود، اگر روی مویشان روسری بیندازند، بهتر است و بیشتر محفوظ می‌ماند... چه جنگ‎ها، چه قتل‎ها، چه فجایع که تا یک سال قبل دائما هر روز یک قسمت از اخبار روزنامه‌ها همین فجایع بود. منشاء این‎ها کی بود؟ منشأ این‎ها از کجا بود؟ غیر از همین تحریکات بی‎جا بود؟... خطری که حس می‌کنیم این است که زن‌ها دوباره به ابتذال برگردند. حجاب حکم ضروری دین است. منظور امام و علما این نیست که زن خانه‎نشین باشد. اجباری حتی برای زن‎های مسلمان هم نیست. چه اجباری؟ حضرت آیت‎الله خمینی نصیحتی کردند مانند پدری که به فرزندش نصیحت می‎کند، راهنمایی‎اش می‌کند که شما این‎جور باشید به این سبک باشید...»

امام خمینی(ره) نیز روز 21 اسفند، موضع‎گیری آیت‎الله طالقانی در مورد حجاب را تأیید کردند و تظاهرات زنان معترض بعد از آن متوقف شد و اعلام کردند که به خواسته خود یعنی غیر اجباری بودن حجاب رسیده‎اند.

از سخنان حضرت امام و آیت‎الله طالقانی و سایر موضع‎گیری‌های موافقان حجاب در آن مقطع زمانی چنین برمی‌آید که علماء و اکثریت مردم حاضر نیستند نحوه پوششی که پیش از پیروزی انقلاب رایج بود را بیش از این تحمل کنند، اما کاملا امیدوارند که توصیه به حجاب در آن شرایط ویژه انقلابی مؤثر باشد. در آن سال‌ها حجاب نه تنها با نگاه دینی که با نگاه انقلابی حتی برای مارکسیست‌ها نیز یک ارزش و نماد مبارزه با امپریالیسم محسوب می‌شد و همین موقعیت بود که زنان بی‎حجاب را در اقلیت عددی و فکری قرار می‌داد. بنابراین امید آن بود که بی‎بندوباری‌های گذشته تکرار نشود و این زنان نیز با رغبت، حجاب اسلامی را بپذیرند.

 سخنرانی امام درباره وضعیت سواحل شمالی کشور در 11 تیرماه 1358 نشان‎دهنده آن است که ایشان از مواضع اولیه خود عقب‎نشینی نکرده‌اند و مظاهر بی‎بندوباری را در کشور تحمل نمی‌کنند:

«... اسلام نمى‏گذارد که لخت بروند توى این دریاها شنا کنند. پوست‎شان را مى‏کند!...که بعد از این‌که مى‎رفتند زن و مرد در دریا، زن‎ها همان‎طور لخت مى‏آمدند توى شهر! مردم هم جرئت نمى‏کردند حرف بزنند. امروز اگر یک همچون چیزى بشود، این‎ها را ما خواهیم تکلیف‎شان را معین کرد. و دولت هم معین کرد. البته دولت [به‏] طورى که وزیر کشور گفتند، گفتند ما جلویش را گرفتیم. اگر نگیرند، مردم مى‏گیرند. مگر مازندرانی‎ها مى‎گذارند یا رشتی‎ها مى‏گذارند که باز کنار دریاشان مثل آن وقت باشد؟ مگر بندر پهلوى‏اى‏ها (بندر انزلى) مرده‏اند که زن و مرد با هم در یک دریا بروند و مشغول عیش و عشرت بشوند! مگر مى‏گذارند این‎ها را؟ تمدن‎هاى این‎ها این است. آزادى‏اى که آن‎ها مى‏خواهند همین. این‎جور آزادى! بروند قمار بکنند و با هم لخت بشوند و با هم [سرگرم عیش و نوش‏] بشوند آزادى در حدود قانون است. اسلام از فسادها جلو گرفته. و همه آزادی‎ها را که مادون فساد باشد داده. آنى که جلو گرفته فسادهاست که جلویش را گرفته است. و ما تا زنده هستیم، نمى‏گذاریم این آزادی‎هایى که آن‎ها مى‏خواهند، تا آن اندازه‏اى که مى‏توانیم، آن آزادی‎ها تحقق پیدا کند.» (صحیفه نور، ج‏8، ص: 339)

 

بیحجابی پرهزینه می‌شود

بحث حجاب پس از مصاحبه آیت‎الله طالقانی به حاشیه رفت، اما اخبار روزنامه‌ها نشان می‌داد نظام انقلابی عزم جدی دارد تا با رویه‌های حاکم در دوران طاغوت مبارزه کند. به عنوان نمونه، 19 فررودین 1358 به مجلاتی که عکس‌های نامناسب درباریان را چاپ می‌کنند اخطار داده شد. اول خرداد 1358 عکسی از سه زن سناتور چاپ شد که به‎عنوان متهم در دادگاه انقلاب حضور داشتند در حالی‎که چادر رنگی به سر کرده بودند. 21 تیر ماه 1358 سه زن فاسد که به‎نوعی سردسته زنان بدکار محسوب می‌شدند، در تهران تیرباران شدند. 18 مرداد 1358 جوان متلک‎گو و چشم‎چران به 80 ضربه شلاق و یک ماه زندان محکوم شد. بعضی اقدامات جدی‎تر نیز در این مقطع زمانی انجام شد که با بحث حجاب مرتبط بود.

فرماندار بندر انزلی مکان‌های خاصی برای استفاده زنان از دریا تعیین کرد تا اختلاط گذشته ادامه پیدا نکند. این فرمان و بحث‎هایی که به‎دنبال داشت، در ششم تیرماه 1358 به صدور بخشنامه وزیر کشور دولت موقت انجامید و تصمیم فرماندار انزلی تأیید شد. امام خمینی نیز در سخنرانی که به آن اشاره شد، از این تصمیم استقبال کردند. استخرهای شنای ارامنه و هیلتون و شرایتون نیز در همین ماه زنانه و مردانه شدند. انحلال مدارس و آموزشگاه‌های مختلط نیز تصمیم بعدی نظام انقلابی بود که با اندک مخالفت‎هایی مواجه شد، اما موافقان این طرح‌ها در اکثریت بودند. فضا برای زنان بی‎حجاب آرام آرام در جامعه تنگ‎تر می‌شد.

بی‎حجابی به نوعی نشانه همدلی با نظام طاغوت و ضدیت با انقلاب بود که در جامعه آن روز به‎شدت ضدارزش محسوب می‌شد و نگاه‌های سنگین مردم را در پی داشت. بعضی از نیروهای خودسر نیز گاه زنان بی‎حجاب را تهدید کرده یا با خشونت برخورد می‌کردند به‎طوری که دولت موقت در این‎باره مجبور به موضع‎گیری و تقبیح این اعمال شد. در کنار فشار افکار عمومی بر زنان بی‎حجاب، تبلیغ و تبیین حجاب و ضرورت آن نیز به مناسبت‌های مختلف پیگیری می‌شد.

نقطه عطف بعدی، سخنرانی امام خمینی(ره) در 8 تیرماه 1359 بود که در آن به‎شدت از دولت و شورای انقلاب به‎دلیل وجود نشانه‌های رژیم شاهنشاهی در ادارات انتقاد کردند.

«... باز هم گذرنامه‌ها گذرنامه‌های شاهنشاهی هست. باز هم کاغذهای اداری کاغذهای شاهنشاهی هست. اگر شاهنشاهی هستید، خوب بگویید تا ما تکلیف‎مان را با شما تعیین کنیم تا من بگویم ملت با شما چه کنند و اگر نیستید، چرا این آرم‎ها را برنمی‎دارید؟ چرا این اشخاصی که در این ادارات مشغول فساد هستند، چرا این‎هایی را که مشغول هستند جوان‎های ما را تباه کنند در این ادارات تصفیه نمی‌کنید...»

اگرچه امام به‎صراحت درباره حجاب زنان سخنی نگفته بودند، اما آیت‎الله منتظری در مصاحبه‌ای با روزنامه کیهان، بی‎حجابی را از مصادیق فرمان امام دانست و گفت: «... از زنان انتظار می‌رود که مسئله حجاب را رعایت کنند...»

بسیاری از مراکز دولتی به فرمان امام پاسخ دادند و 14 تیرماه به عنوان آخرین مهلت پاکسازی ادارات تعیین شد. حجت‎الاسلام ری‎شهری رییس دادگاه انقلاب ارتش در روز 10 تیرماه حکم داد: «از آن‌جا که تاکنون چندین‎بار توسط مسئولین امر نسبت به پوشش اسلامی خانم‎های کارمند ارتش جمهوری اسلامی ایران تذکر داده شده، ولی متأسفانه برخی از پرسنل زن نسبت به مفاد بخشنامه‌های مزبور بی‌اعتنا بوده و در اجرای آن تعلل ورزیده‌اند؛ لذا با توجه به اوامر و رهکردهای رهبر انقلاب و بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران بدین‎وسیله به عموم فرماندهان یگان‎ها و رؤسای سازمان‎های نظامی و انتظامی ابلاغ می‌شود که از ورود آن دسته از پرسنل زن که پوشش اسلامی ندارند به اماکن نظامی و سرویس‎های رفت و آمد جلوگیری به‎عمل آورند.»

محمدعلی رجایی وزیر آموزش و پرورش، حجت‎الاسلام مهدوی کنی وزیر کشور و مهندس توسلی شهردار تهران و بسیاری ادارات دیگر نیز در همان روزها طی بخشنامه‎هایی اعلام کردند که زنان کارمند باید پوشش اسلامی را در محل کار رعایت کنند. در نهایت شورای انقلاب تصمیم گرفت رسما اعلام کند که خانم‎ها بدون پوشش اسلامی حق ورود به ادارات دولتی را نداشته باشند و ادارات اجازه دارند جلوی آن‎ها را بگیرند. به‎دنبال این تصمیم، دادستان کل انقلاب اطلاعیه‌ای صادر کرد:

«بدین وسیله به تمام وزارتخانه‌ها و مؤسسات و ادارات تابعه شدیدا اخطار می‌شود چنان‎چه اثری از آن‌چه مورد تأکید حضرت امام و خواست ملت ایران است دیده شود یا بانوی کارمندی بدون پوشش اسلامی در محل کار حضور یابد، بلادرنگ حقوق و مزایای او قطع خواهد شد.»

حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی، رییس مجلس اول، درباره احکام جدید چنین گفت: «...رعایت حجاب این است که طوری لباس بپوشند که موها و بدن پیدا نباشد و فقط صورت و دو دست از مچ ایرادی ندارد و چادر ضرورتی ندارد....مسئولین مواظب باشند خانم‎ها با زبان آرام بپذیرند. البته اگر توجیه نشوند و بخواهند مقاومت کنند، طبعا این حق دولت و حکومت است که در محیط کارش اجازه ندهد آن چیزی که صلاح نمی‌داند، جریان داشته باشد.»

زنان بی‎حجاب این بار به نشانه اعتراض به این تصمیم‌ها لباس سیاه پوشیدند و قصد تظاهرات داشتند، اما با عکس‎العمل‌های تند مردم روبه‎رو شدند. هر نقطه‌ای که قصد تجمع داشتند، جمعی از زنان محجبه و مردم مدافع حجاب زودتر جمع می‌شدند تا مانع کار آن‎ها شوند. مسئولین نظام نیز این بار با زنان بی‎حجاب مماشات نکردند و همه روزه اخبار اخراج آنان در روزنامه‌ها درج می‌شد.

ماجرا به همین‎جا ختم نشد و اطلاعیه‌های جدید، زنان غیر اداری را نیز خطاب قرار می‌داد و از آنان می‌خواست در عرصه عمومی حدود اسلامی پوشش را رعایت کنند. بازار تبریز و بازار وکیل شیراز نیز به وسیله کسبه تابلوهایی در ورودی نصب کرده بودند که از ممنوعیت ورود زنان بی‎حجاب خبر می‌داد.

پس از این به‎تدریج بخشنامه‎هایی صادر می‌شد که حدود و شکل حجاب را در مدارس و ادارات دولتی تعیین می‌کرد. فضا برای اعمال سلیقه‎هایی که ارتباطی با احکام دینی نداشتند نیز باز شده بود. ممنوعیت استفاده از رنگ‌های روشن حتی برای کودکان دبستانی نمونه‌ای از این محدودیت‎هاست که کودکان دهه 60 به‎خوبی به خاطر دارند.

 

چالش‌های مقابله با بدحجابی

قانون مجازات اسلامی بعد از همه این فراز و نشیب‌ها و در آبان‎ماه 1362 در شرایطی به تصویب رسید که پیش از آن، زنان عملا در عرصه عمومی محجبه شده بودند. بر اساس این قانون، زنانی که بدون حجاب شرعی در معابر و انظار عمومی ظاهر شوند به تعزیر تا 74 ضربه شلاق محکوم می‌شوند. گشت‌های جندا... و نیروهای ویژه مبارزه با منکرات در همین دوران برای مبارزه با «بدحجابی» تشکیل شد و اعتراض به بدحجابی بانوان و دیگر مظاهر اعمال غیر شرعی و تهدید به برخورد قضایی با متخلفان معاند، هر از چند گاهی در موضع‎گیری‌های مسئولین کشور و ائمه جماعات دیده می‌شد که نشان از استمرار این وضعیت در طول آن سال‎ها داشت تا جایی که گاهی مردم تصمیم می‌گرفتند خودسرانه برای جلوگیری از این وضعیت وارد عمل شوند که نتایج سویی نیز به همراه داشت و امام خمینی درباره آن موضع‎گیری کردند: «ممکن است تعرض به زن‎ها در خیابان و کوچه و بازار، از ناحیه منحرفین و مخالفین انقلاب باشد. از این جهت، کسى حق تعرض ندارد و این‎گونه دخالت‌ها براى مسلمان‌ها حرام است و باید پلیس و کمیته‏ها از این‎گونه جریانات جلوگیرى کنند.» (صحیفه نور، ج‏12، ص: 502)

روزهای آخر تیر 1363 تظاهرات متعددی در نقاط مختلف تهران علیه بدحجابی برگزار شد که در بعضی نقاط به درگیری با زنان بدحجاب و حمله به بوتیک‌های فروش لباس‌های نامناسب انجامید. وزارت کشور از اعطای مجوز برای این تظاهرات خودداری کرده بود، اما مانع حضور مردم نشد و تنها در محل‌های درگیری افرادی را دستگیر کرد. تظاهر‎کنندگان از عملکرد گشت‌های ارشاد به‎شدت ناراضی و خواستار برخورد جدی‎تر با بدحجابان بودند؛ در حالی که سرپرست دایره امر به معروف و نهی از منکر، هدایت و ارشاد را وظیفه اصلی نیروهای خود می‌دانست. برای فهم بهتر رفتار معترضین باید به یاد آورد که سال‎های میانی دهه 60 اوج جنگ تحمیلی بود و اغلب خانواده‌های انقلابی و مذهبی داغدار شهیدی یا چشم‎انتظار عزیزی بودند و تحمل نداشتند که ارزش‎های‎شان از سوی پایتخت‎نشینان به سخره گرفته شود.

ارائه طرح‌های مختلف مبارزه با بدحجابی همچنان ادامه یافت.

 

تیرماه 1364: اخطار به اهل فساد و فحشا و منکرات که در صورت ادامه اعمال، از کلیه منافع و مصالح از جمله استخدام در ادارات و مراکز دولتی محروم می‌شوند.

 

اردیبهشت 1365: تهدید به برخورد قانونی با بدحجابی و فروشندگان لباس‌های مبتذل و ضداخلاقی و پس از مدتی اعتراف به معطل ماندن طرح مبارزه با بوتیک‌ها به‎دلیل فقدان قانون مناسب.

 

اردیبهشت 1366: معرفی طرح جدید مبارزه با بدحجابی از سوی وزیر کشور که مانع استفاده این افراد از کلیه امکانات دولتی و عمومی می‌شود.

 

بهمن 1366: اعلام طرح جایگزینی و مبارزه ریشه‌ای با باندهای فساد و منکرات.

 

فروردین 1368: تقاضای شورای‌عالی قضایی برای برخورد فعال نیروی اجرایی و انتظامی با بدحجابی.

 

آذر 1368: اعلام برخورد قاطع دادگاه‌ها با بدحجابی از سوی رییس قوه قضاییه.

 

اردیبهشت 1369: اعلام جزییات طرح مبارزه با منکرات و بدحجابی.

 

خرداد 1370: خبر اجرای طرح مبارزه با بدحجابی و نظارت بر اماکن عمومی.

 

تیر 1371: تهدید کسانی که مقید به حدود الهی و انقلابی نیستند، از سوی رییس‎جمهور وقت.

 

دی 1372: اعلام این‌که سیاست دولت در مورد بدحجابی بر هدایت افراد استوار است.

 

خرداد 1375: اعلام خبر اجرای طرح مبارزه با بدحجابی در تهران از سوی وزیر کشور. نگاهی کوتاه به موضع‎گیری‌های مسئولین در مقابل بدحجابی نشان می‌دهد راهکارهای اجرا شده کمکی به حل مسئله نکرده‎اند.

 

ترویج ایدئولوژیک بیحجابی

پیروزی اصلاح‎طلبان در انتخابات دوم خرداد 1376 مسیر را تغییر داد. اگر تا آن زمان بدحجابی عملی قبیح محسوب می‌شد که نیازمند ارشاد و در صورت لزوم برخود قاطع قانونی است؛ در این دوره انتخاب نوع پوشش، حق شخصی افراد و در حوزه خصوصی تعریف می‌شد. بنابراین مراجع قدرت اساسا حق دخالت در این حوزه و سلب آزادی‌های فردی را نداشتند. انبوهی از مقالات و سخنرانی‌ها در این دوران تولید شد که اصل حکم حجاب و حق دخالت حکومت در آن حوزه را زیر سئوال برد. بسیاری از رفتارهایی که تا پیش از آن در عرصه عمومی قبیح بود، به‎سرعت عادی‎سازی و با مبانی فکری برگرفته از تکثرگرایی و سکولاریسم، تجهیز شد: «آزادی مطلق است و کسی حق ندارد مثلا زنی را وادار به رعایت حجاب کند. این کار با کار رضاخان که به اجبار حجاب را برمی‎داشت، فرقی نمی‌کند.» (روزنامه خرداد: 20/2/78)

«طبق نظر قرآن هر حکمی که فوق طاقت جسمی یا روحی انسان بشود، ملغی است. طاقت و وسع هم به حسب زمان‏ها فرق می‏کند. لذا اگر به حسب مرور زمان حکمی از احکام اسلامی قابل‎تحمل برای مردم نبود ولو از نظر روحی آن حکم ساقط است.» (عبدالکریم سروش: ماهنامه زنان: دی 1378)

در این دوران تا سال 1383 اقدام عملی قابل توجهی در برخورد با بدحجابی صورت نگرفت. در این سال نیز حرکت‎هایی با نرمی و قانونمندی بسیار اجرا شد و تذکراتی به زنان بدحجاب داده شد که همین میزان نیز مورد نقد قرار گرفت. در آخرین ماه‌های ریاست‎جمهوری سیدمحمد خاتمی در سال 1384، طرح گسترش حجاب و عفاف که از ابتدای دهه 70 در دستور کار شورای‌عالی انقلاب فرهنگی قرار داشت، به تصویب رسید که راهبردها و راهکارهای اجرایی هرکدام از دستگاه‌ها در آن مشخص شده بود؛ اما این مصوبه در دولت بعدی نیز اجرایی نشد. نگرانی از این وضعیت فرهنگی جامعه در این دوره در کلام و نوشته‌های طیف مذهبی و انقلابی نمایان بود.

رهبر انقلاب در جمع مردم همدان گفت: «...پشت همه‏ این‎ها، دست‎ها و مغزهاى پلید و توطئه‏گرِ دشمن را من مشاهده مى‏کنم... پشت‏سرِ سوق دادن جوان‎ها به بی‌بندو‌باری، ولنگارىِ شهوانى و جنسى - که دارند براى این کار تلاش مى‏کنند - دست و سرانگشت دشمن هست. مسئله، مسئله‏ سیاسى است؛ مسئله‏ امنیتى است؛ مسئله‏ اجتماعىِ معمولى نیست. شما جوان‎ها همیشه به یاد داشته باشید که پشت سر مسئله‏ اعتیاد، مسئله‏ گرایش به سمت لاابالیگرى و رهایىِ شهوانى و جنسى و مسائلى از این قبیل، دست‎ها و مغزهاى سیاسى است، که در اتاق‎هاى سیاست‎گذارى در دنیا براى این کار نقشه‏کشى‏ها انجام مى‏شود.»(16/4/83)

 

برخورد با بدحجابی در فراز و فرودهای سیاسی

 

تبلیغات انتخاباتی ریاست‎جمهوری نهم، با موضوع برخورد با بدحجابی گره محکمی خورد و بیشتر کاندیداها شاید برای کسب رأی بیشتر، برخورد با بدحجابی را بی‎اهمیت نشان می‌دادند و آن را از اولویت‌های خود عنوان نمی‌کردند. طرفداران حجت‎الاسلام هاشمی رفسنجانی تحت حمایت ستاد انتخاباتی‎اش این‎طور نشان می‌دادند که بی‎حجابی مطلوب آن‎هاست و دختران بدحجاب، شمال شهر تهران و برخی شهرستان‌ها را با رقص و پایکوبی پر کردند و دکتر احمدی‎نژاد هم در برنامه گفت‎و‎‎گوی ویژه خبری قبل از انتخابات گفت که مو و مانتوی دختران مسئله دولت نیست.

 

اما با تغییر دولت و بر سر کار آمدن دولتی با شعارهای انقلابی موسوم به اصول‎گرا، تغییر رویه در بحث مبارزه با بدحجابی محتمل به‎نظر می‎رسید.

 

اردیبهشت 1385: کلیات، و دی‎ماه همان سال طرح اصلاح شده ساماندهی مد و لباس در مجلس و شورای نگهبان به تصویب رسید که یک طرح زیربنایی در مبارزه با بدحجابی محسوب می‌شد و وظیفه کلیه دستگاه‌های دولتی در آن مشخص بود. به این ترتیب، طرحی بر انبوه طرح‌های گذشته افزوده شد که تا این لحظه هنوز عملی نشده است.

 

تیر 1385: مراجع عظام، آیت‎الله گلپایگانی، مکارم و فاضل از کم‎توجهی مسئولین دولتی نسبت به مسائل دینی و فرهنگی به خصوص حجاب، ابراز نگرانی کردند.

 

اردیبهشت 1386: گشت‌های ارشاد دوباره شروع به کار کرد اما برخوردها ملایم و محدود به تذکر لسانی بود.

 

سال 1387: برخوردهای جدی‎تری با زنان بدحجاب که از سوی فرمانده نیروی انتظامی تهران، مانکن‌های متحرک نامیده می‌شدند، صورت گرفت. این برخوردها بعضا منجر به کشمکش زنان با نیروهای انتظامی شد. فیلم‌های تهیه شده از این وقایع در مقیاس وسیع منتشر شد و انتقادات فراوانی را متوجه نیروی انتظامی کرد؛ در حالی‎که همزمان بازخوردهای مثبتی از سوی جمعی از مردم نیز دریافت می‌شد.

 

سال 1388: به‎دلیل ورود به فضای انتخابات، بحث‌های مربوط به حجاب موقتا کنار گذاشته شد تا امسال که سخن از بازگشت گشت‌های ارشاد در قالب متذکرین دوباره مطرح شده است. آن هم در شرایطی که بدحجابی‌ها بسیار هنجارشکنانه‎تر از همیشه به‎نظر می‌رسد و سردرگمی‌ها در برخورد با این پدیده متأسفانه ادامه دارد.

 

در این شرایط و تأکید بسیاری از مسئولین و خطیبان جمعه و نمایندگان مجلس، اقدامات دولت و برخی شنیده‌ها حاکی از آن بود که دولت دهم چندان رغبتی برای برخورد با بد‎حجابی ندارد و تأکیدهای بزرگان سیاسی و دینی کشور در انتظار تصمیم‌های جدی و عملیاتی دولت بود تا این‌که در پایان دو هفته گذشته، وزیر کشور از اجرایی شدن طرح عفاف و حجاب خبر داد و گفت که راهکارهای اجرای این قانونِ شورای انقلاب فرهنگی به دستگاه‌های اجرایی ابلاغ شده است و تأکید کرده که مردم از امسال شاهد برکات اجرای این طرح خواهند بود. وزیر کشور تصریح کرده که نیروی انتظامی با گروه‎هایی که به صورت سازمان یافته اشاعه فساد می‌کنند به‎صورت جدی برخورد خواهد کرد.

 

در آن سال‌ها حجاب نه تنها با نگاه دینی که با نگاه انقلابی حتی برای مارکسیست‌ها نیز یک ارزش و نماد مبارزه با امپریالیسم محسوب می‌شد و همین موقعیت بود که زنان بی‎حجاب را در اقلیت عددی و فکری قرار می‌داد. بنابراین امید آن بود که بی‎بندوباری‌های گذشته تکرار نشود و این زنان نیز با رغبت، حجاب اسلامی را بپذیرند.

 

قانون مجازات اسلامی بعد از همه این فراز و نشیب‌ها و در آبان‎ماه 1362 در شرایطی به تصویب رسید که پیش از آن، زنان عملا در عرصه عمومی محجبه شده بودند. بر اساس این قانون، زنانی که بدون حجاب شرعی در معابر و انظار عمومی ظاهر شوند به تعزیر تا 74 ضربه شلاق محکوم می‌شوند.

 

 

 

 

 

[ جمعه ٢ دی ۱۳٩٠ ] [ ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ ] [ سارا محبی و سیده زهرا سیدان ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

...........................................................
امکانات وب
RSS Feed


.

Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت
کد جستجوگر گوگل

سلام وقت بخیر



مترجم سایت

مترجم سایت

کدهاي جاوا اسکريپت

http://www.20tools.com/-ابزار و قالب وبلاگبيست تولز-بيست تولز